Artikelindex

3de Zondag van de veertigdagen tijd. - 27 maart 2011 -   De Samaritaanse vrouw    (Johannes 4, 5-42)

Beste mensen,  wij zijn nu ongeveer halverwege in deze vastentijd.  En samen met Jezus en de Samaritaanse vrouw bevinden wij ons midden in de woestijn, een plek waar niets groeit, waar de zon genadeloos brandt, troosteloos, uitzichtloos.  Maar juist op deze plaats, op het heetst van de dag bij een zeldzame bron, ontstaat een wonderbaarlijke ontmoeting tussen Jezus en die heidense, ketterse Samaritaanse vrouw.  Deze dorre plaats wordt een plaats van openbaring.  Deze vrouw, samen met nog vele andere Samaritanen, zal het geloof in Jezus tot het hare maken.
Ver moeten we niet kijken om vandaag vele schrale, dorre plaatsen rondom ons te ontdekken.  Hoeveel mensen geven het niet op om te zoeken naar de zin van hun leven?  Onze samenleving, waar isolement meer en meer op de voorgrond treedt, hoeveel mensen komen zo helemaal alleen te staan?  De sociale contacten, het cement tussen mensen, brokkelen in ijltempo af.  Ondanks de gestegen voorzieningen zien we verschil tussen armen en rijken, zowel hier bij ons als elders in de wereld, fors toenemen.  Mensen die hier uit de boot vallen, blijven meestal hulpeloos alleen achter, verstoppen zich uit schaamte – schaamte zoals die Samaritaanse vrouw die op het middaguur water gaat halen, omdat ze dan de minste kans heeft om iemand anders te ontmoeten - in bouwvallige woningen, zoeken hun heil in een glas alcohol of in één of andere vorm van drugs.  Maar nog nooit zijn zovele mensen, ondanks een algemeen gestegen welvaartspeil, op de één of andere manier zoekende geweest.  Zoekende naar wat?  Zoekende naar wie?  Zoekende waarom?  
Deze verschijnselen hebben meestal heel weinig met materiële of financiële armoede of rijkdom te maken.  Heel schraal is ook het hart van diegenen die zich uitsluitend verdrinken in hun eigen weelde, alleen maar bezig zijn met de duurste auto te hebben, het laatste technische snufje, de meest extravangante horloge.  Veel leegte schuilt vaak achter al deze pronkstukken. 
Jezus wijst ons vandaag zeer duidelijk de weg aan die we moeten bewandelen.  Loop niet met een boog om deze mensen heen.  Sluit je ogen niet voor onrechtvaardigheid, maar wees aandachtig en ga naar de mens in nood toe, treed in gesprek.  Wacht niet tot mensen bij jou komen en vragen om hulp.  Want dan zal het bij wachten blijven.  Treed in gesprek.  Een gesprek, dat bevrijdend werkt.  Gesprekken, levend water over onze schrale harten.  Een gesprek waarin we Jezus tegenkomen, Jezus met zijn geest van hoop. 
We mogen hopen dat deze gesprekken vandaag gebeuren.  Ook voor de mensen uit Rwanda, Afrika, Latijns Amerika, die elke dag hopen dat zij en hun gezin het overleven.  Ook voor onze families hier, die op zoek zijn naar nieuwe vormen van gemeenschap. 
Laten wij ons aansluiten bij het voorbeeld dat Jezus ons stelt.  Jezus als levend water, die dorre grond omtovert tot vruchtbare velden, rijp voor de oogst.  En het zijn wij, mensen, die worden uitgenodigd om te gaan oogsten. 
“Ik heb dorst” zal Jezus straks op Goede Vrijdag zeggen.  En vlak daarna zal overvloedig water uit zijn hart komen.  Een bron voor alle mensen.

Henk Corluy