Artikelindex


Opdracht van de Heer -  5de Zondag door het jaar - 6  februari ' 2011 - A cyclus

In de Advent hebben wij samen met Maria en Jozef de verwachting gedeeld, met Kerstmis hebben wij met hen de geboorte gevierd, wij maakten wij mee dat de herders en de wijzen uit het Oosten hun hulde kwamen brengen. En al stonden de wijzen dan wel symbool voor alle volken,  het bleven toch bezoeken in besloten kring.
Maar vandaag is dat anders: na 40 dagen – de tijd die ook Jezus later in de woestijn zou doorbrengen – zijn Maria en Jozef met het kind naar de tempel gegaan voor de rituele opdracht van hun eerstgeboren zoontje aan God.
En nu staat Maria daar: het kind dat zij eerst in haar schoot gedragen heeft, draagt zij nu in haar handen. Zo brengt zij vandaag Jezus in de openbaarheid van de tempel, een bedevaartplaats met een voortdurende drukte van gaande en komende mensen.  Jezus wordt voorgesteld en herkend:  nu moeten  Simeon en Hanna hun rol vervullen. Over Simeon vernemen wij dat hij een wetgetrouw en vroom man is, en de hoogbejaarde Hanna wordt een profetes genoemd. Samen vertegenwoordigen zij de wet en de profeten, de hele Joodse traditie: dit gaat dus om een ontmoeting met het hele godsvolk.
We lezen dat Simeon gedreven wordt door de Geest en hij herkent in de baby de Messias die zij verwachten: Simeon en Hanna zien daarbij iets wat er wel en nog niet is: de Messias is hier aanwezig als belofte. Samen hebben zij uitgekeken naar dit moment, en samen zien ze de toekomst van dit kleine kind.
Lucas laat de stokoude Simeon zeggen: “Jarenlang hebben wij hiernaar uitgekeken. Nu heb ik het heil mogen zien: dit kind is  het licht voor alle volken over heel de wereld. Nu kan ik heengaan. Nu mag ik sterven. Want alles is goed zoals het is”.
Maar  Simeon kijkt ook ver vooruit: “Dit kind zal ook een teken van tegenspraak zijn”. De Oosterse kerken noemen dit feest de “Ontmoeting van de Heer”.  En Simeon laat ons inzien dat die ontmoeting met Jezus geen vrijblijvend en voorbijgaand onderonsje zal zijn, maar wel het moment van de duidelijke keuze. Maria droeg het kind in haar handen, aan ons nu om het zelf te dragen, in onze geest en in ons hart. Dit kind doet ons onze eigen opvattingen en vertrouwde gewoonten in vraag stellen. Wie Hem ontmoet, moet kiezen: voor Hem of tegen Hem. Hij zal de bestaande waardeschalen en verhoudingen omgooien: machtigen ontmaskeren en zwakken en geringen nieuw uitzicht bieden.
Vandaag zijn de ouders te gast die er in het voorbije jaar voor gekozen hebben hun kindje te  laten dopen. Net zoals Maria zetten zij vandaag een stap naar God toe. En zoals Maria zullen zij het dragen op de weg door het leven; zij zullen het begeleiden bij de zoektocht om de weg van Jezus te leren vinden. 
En ook voor Maria heeft Simeon nog een boodschap, later  zal zij voor een pijnlijke confrontatie staan: als moeder van dit kind zal zij een zwaard door haar ziel krijgen, zij zal machteloos moeten toekijken hoe haar kind terechtgesteld zal worden.
Simeon weet ons ook te  vertellen waarom die confrontatie en die keuze zo belangrijk zijn: “opdat de gezindheid van vele harten openbaar zou worden”. Wegkruipen heeft geen zin,  het gaat om de diepste vraag: waarom leef ik eigenlijk, en wat doe ik met mijn leven? Wat is mijn diepste beweegreden, wat durf ik opzij te zetten en waarvoor wil ik door een vuur gaan? Waar kan ik de verborgen schat, de mooiste parel vinden waarover Jezus het later zal hebben? Want waar je schat is, daar is ook je hart.
Wie Jezus écht heeft ontmoet, is in die ontmoeting grondig anders geworden. Dat ondervond ook de rijke jongeling die geen afstand kon nemen van zijn rijkdom en van wie de evangelist zegt dat  hij bedroefd heenging, hij is niet meer dezelfde als voordien. Hij moest kiezen en kon het niet. Maar ook als je uit volle overtuiging ‘ja’ zegt, ben je getekend en kun je niet meer gaan en staan zonder Hem, je draagt zijn stempel mee.
Ja, Jezus zal een teken van tegenspraak zijn die mensen bevrijdt uit hun geslotenheid en zelfvoldaanheid.
Ook nu, in onze wereld, blijft Jezus zo’n teken van tegenspraak. Het gaat  dan om het doorbreken van de verblinding en de kortzichtigheid van het louter zichtbare en tastbare  en het gevoelig worden voor de diepere waarden die aan ons leven zoveel meer inhoud kunnen geven. In volle vrijheid kunnen  kiezen kan zoveel moeilijker zijn dan het gemakkelijke involgen en nalopen  van de nieuwste trends.
Wie zich door Jezus laat raken, maakt innerlijk een diepe verandering mee.

Bert Taeymans