Artikelindex

19 de ZONDAG De STORM OP ZEE - 7 augustus  2011

Goeienavond/morgen lieve mensen,
Vandaag is het Evangelie een vrij bekend verhaal. Een verhaal dat op het eerste gezicht een onrealistisch verhaal lijkt.
Ik ga mij niet focussen op het feit of het verhaal al dan niet zou zijn gebeurd in werkelijkheid.
Wel zou ik graag het verhaal, samen met u, stap voor stap overlopen en stilstaan bij de betekenis ervan in ons leven.
Vooreerst speelt het verhaal zich af na de wonderbare spijziging. Jezus en zijn apostelen hebben mensen op een wonderbaarlijke wijze voedsel gegeven. Zij hebben verkondigd, zich ten dienste gesteld aan hen, gewerkt met andere woorden.
Jezus beslist daarna om de mensen naar huis te sturen en dwingt ook de apostelen terug te keren. Hij dwingt hen te stoppen met het werk en naar huis terug te keren, te rusten. De apostelen moeten daarvoor met de boot het meer overvaren.
Jezus zelf zondert zich af en neemt tijd om te gaan bidden.
De apostelen zijn onderweg naar huis en komen in een flinke storm. Ze hebben zich dus ten dienste gesteld, ze hebben hun geloof beleden en wonderen verricht en moeten nu terug naar de rust, terug naar zichzelf. In die terugweg ontstaat er helse storm, onweer, tegenwind.
Herkent u dat ook ? Na een dag in volle dienstbaarheid, enthousiast en begeesterd, terwijl u zich volledig aan de mensen rondom u geeft. Dan ’s avonds thuiskomen bij je gezin, of alleen, breekt dan bij u soms ook onweer uit? Word jij dan soms ook opnieuw geconfronteerd met de tegenwind of storm in je eigen leven?
Die storm kan vanalles zijn: twijfel aan je geloof, conflict met je naasten, tegenslag in je persoonlijk leven, overlijden en verlies, mislukken van je carrière … 
Jezus lijkt ver weg, God lijkt je niet meer bij te staan. Het lijkt alsof je in de storm zal omkomen, alsof je het roer niet meer onder controle zal kunnen krijgen.
Jezus ziet zijn leerlingen in de storm en besluit naar hen toe te gaan. Niet gewoon per boot, zoals je dat zou verwachten, maar over het water! Over de storm, door de wind… Als een rustige kracht…Vol vertrouwen op Gods liefde, want Gods liefde is sterker dan eender welke tegenwind, storm of orkaan.
De leerlingen zien Hem en in plaats van hulp te vragen, schrikken ze zich een ongeluk. Een wonderbaarlijke gedaante, dat kan niet, beslissen ze, ’t is een spook! En ze schreeuwen.
Eigenlijk kunnen wij ons hier de vraag stellen: “Geloven wij in de wonderen om ons heen? Of zien wij ze liever als spoken?”
Tot Jezus zegt: “Wees gerust, Ik ben het. Vreest niet.” “Vreest niet”, wat wel 365 keer in de bijbel staat, voor elke dag een keer.
Jezus is er en zegt keer op keer, midden in de storm: “Vreest niet!” Het komt goed, misschien niet op de manier die wij verwachten, maar het komt goed. Heb vertrouwen en je zal zien.
Jezus komt dus naar zijn leerlingen toe en stelt hen gerust.
Petrus lijkt extra bevestiging te zoeken met zijn vraag: “Heer, als jij het bent, vraag dan dat ik naar U toe kom.” Alleen het woord ”Ik ben het” stelt hem niet genoeg gerust, Hij wil meer. Jezus gaat in op zijn vraag, veroordeelt hem niet op zijn kleingelovigheid en zegt Hem “Kom!”
Op dat moment is Petrus in totale overgave en is hij in volledig vertrouwen op God. Hij is op Jezus gefocust en…. loopt over het water naar Hem toe. Een wonder! Het wonder dat Jezus  doet, kan Petrus ook, als hij maar voldoende vertrouwt en gelooft in Gods liefdevolle kracht.
Geloven wij dat wij goddelijke dingen kunnen doen als we maar op God vertrouwen? Geloven wij dat wij over water kunnen wandelen? Dat de Liefde àltijd overwint? Dat wij in een heftige storm kunnen opstaan en er overheen kunnen stappen als we alleen maar geloven?  Heb jij wel eens een moment gehad zoals Petrus had, rechtover zee, zo gefocust op de liefde, dat je wonderen deed?
Dat doet me denken aan een verhaal van mijn vader in zijn jonge jaren. Op een avond was hij uit met vrienden. Iemand van de omstaanders meende te hebben gehoord dat een van mijn vaders vrienden hem had beledigd. Hij vroeg mijn vader om uitleg. Mijn vader zei dat hij van niets wist en haalde zijn schouders op. Daarop sloeg die jongen mijn vader in zijn gezicht waarop mijn vader rustig antwoordt: “En nu mag je aan deze kant slaan.” Die jongen was zo verbouwereerd dat mijn vader geen enkel pintje nog heeft moeten betalen die avond. Iets wat een hevige storm leek te worden, was ontaard in iets dat eigenlijk meer op liefde leek…
Dus: Petrus gaat over het water naar Jezus toe, vol vertrouwen. Dan ineens beseft hij: “Hey, ik ben hier over water aan ’t stappen. Hey, ik zit hier in een zware storm, dat klopt hier niet.”  En hij zinkt. Hij laat zijn vertrouwen weer los en laat de storm opnieuw over hem komen. Heel menselijk lijkt me. We zweven zo vaak tussen twijfel en geloof, tussen liefde en wrok… De ene moment zetten we een stap in de richting van de liefde, de andere moment keren we terug op onze stappen.
Maar Jezus laat Petrus niet zinken! Hij laat ons niet los in onze twijfel, laat ons zeker niet in de steek. Hij steekt zijn hand uit en trekt hem boven water.
Dan zet Hij zich in de boot en luwt de storm. Hij maakt het terug windstil. De rust komt weer. De leerlingen zijn opgelucht. Ze ervaren zijn aanwezigheid weer van heel dichtbij en hebben hun vertrouwen herwonnen. Jezus is er. Het is weer goed.
Ik hoop dat u zich ook herkent in deze fase. Dat het af en toe allemaal gewoon goed is in je leven, dat de liefde de overhand heeft en het water rondom je rustig verderkabbelt.
Met dit verhaal zien we dat geloven een absoluut avontuur is. De ene dag in volle dienstbaarheid naar anderen, de andere dag los in de storm met je naasten, dan kopje onder, dan weer over de zee, dan rustig in een bootje…
Het belangrijkste is erbij stil te staan dat Jezus er altijd is. Ook als we ’t niet meer voelen, ook als we twijfelen…
Als we daarop vertrouwen, dat die almachtige Liefde ons bij de hand neemt, als we ons door Hem kunnen laten leiden, dan doen we wonderen!
Veel geluk en moed op jullie tocht over en door de zee van jouw leven, met Jezus aan je hand!

Dorien Vanbel