Artikelindex

 

 

 

 

 


Allerheiligen - 1 november 2012


Elke zondag bidden wij de geloofsbelijdenis: ze bevat het essentiële van ons geloof. Ze gaat ver terug in de geschiedenis: tot in 325, op het concilie van Nicea werd ze vastgelegd. De scheuringen die later tot stand kwamen hebben dat credo behouden: vandaar dat ze de gemeenschappelijke basis is gebleven tussen katholieken, orthodoxen, Anglicanen en Protestanten.
Geloven is verder zien dan alleen maar wat enkel de ogen zien. Door het geloof heeft Abraham gehoor gegeven aan de roepstem van God: Hij ging op weg naar een land dat voor hem bestemd was, zonder te weten waarheen, en hij vertoefde  als vreemdeling in dat land.  Door haar geloof, zo vertelt de bijbel, heeft Sara, ofschoon haar tijd al lang voorbij was, toch vruchtbaarheid ontvangen.
Geloven is verder zien dan wat enkel onze ogen kunnen zien. Het is onzichtbare dingen zien, het is niet blijven terugkijken naar het land van oorsprong, noch blijven hangen in het land van de doortocht, maar wel blijven uitzien naar het land van de belofte.
In die geloofsbelijdenis vinden wij de schepping als een geschenk uit Gods hand, en het geloof in Vader, Zoon en Geest.
En bij de afsluiting zitten we meteen in het feest van vandaag: een kerk die universeel wil zijn en dus allen samenbrengt, de gemeenschap van de heiligen, de kans om te kunnen herpakken door de ruimte voor barmhartigheid en vergeving, de verrijzenis en de belofte van een leven daarna.
Schepper van hemel een aarde: ja,  hemel en aarde, daar gaat het om. Geloven is een kwestie van hemel en aarde: de aarde als ons werkterrein, een gegeven opdracht, de hemel als de vervulling
Geloven in een leven over de dood heen: durven kijken naar de hemel, zonder de aarde te verwaarlozen.  Schepping en menswording, verlossing en wederkomst, het vormt samen één geheel, alles is met elkaar verbonden.
Juist daarom  kunnen wij spreken over de gemeenschap der heiligen: het gaat niet alleen om hen die ons zijn voorafgegaan, het gaat ook over onszelf, hier en  nu, het gaat over een onderlinge verbondenheid. Wij geloven in een nieuw leven, wat het ook moge zijn, en dat het wat te maken heeft met ons leven op aarde: wij hebben dus een verantwoordelijkheid op te nemen voor onze aarde, voor de schepping.
En zo is er een band met al die heiligen: velen zijn erkend en hebben daardoor een plaats gekregen op de kalender. Mogelijk hebben we een voorkeur voor een of andere zalige of heilige: een Franciscus, of een Damiaan misschien, of een kleine Theresia of een van de Antoniussen: die van de verloren voorwerpen of die met zijn varken?
Maar er zijn er nog veel meer: gewone mensen die er eerlijk en oprecht  werk van gemaakt hebben om Jezus te volgen, zonder dat ze daarom zalig of heilig verklaard zijn: heiligen allerhande, we zouden kunnen zeggen: heiligen zonder papieren!
Heel wat mensen die we gekend hebben en waarbij we misschien aanvoelden: dat zijn mooie mensen, die hebben dat ietsje meer dat ons niet onverschillig laat. Vaders en moeders voor wie niets te veel was in hun gezin, mensen die altijd klaar stonden om bij te springen, langdurig zieken met ontzettend veel geduld en bewonderenswaardige draagkracht,  mannen en vrouwen die midden in hun beroep
indruk maakten, kinderen en volwassen verkeers- slachtoffers: geen enkele levenssituatie is daarbij uitgesloten,  overal zijn er mensen te vinden die hun eigen leven een richting gegeven hebben omdat ze bij Jezus van Nazaret de inspiratie daartoe gevonden hadden.
Dat alles maakt van het feest van vandaag één groot familiefeest: met zijn allen samen voelen wij ons verbonden en beseffen wij dat God met ons iets voor heeft, dat wij geroepen en onderweg zijn naar iets dat nieuw zal zijn, en dat groter is dan wat onder onze ogen en ons gehoor en onze tastzin  valt. Een toekomst die alleen God ons kan geven.

 

 

Bert Taymans