Artikelindex

 

 

 

 

 

Zondag 3 in de Advent  14 december 2014

 

Vandaag hebben wij al een klein traject afgelegd in de advent, 3 kaarsvlammetjes markeren de afgelegde weg, tijd om eens te kijken waar we staan. Kerstmis is al niet zo ver meer af, en thuis beginnen de voorbereidingen al wat vorm te krijgen. Er hoort een kerstboom bij, en waar is die kerstversiering ook weer opgeborgen? Maar geen nood:  alles komt wel terecht, dat zijn bekommernissen die ons innerlijk groeien naar het feest niet mogen  verstikken.
In die eerste adventsweken gaven de vieringen ons aandachtspunten mee en en er was ook een vraag naar enige inspanning. Deze zondag brengt ons even verpozing: het accent ligt nu op de vreugde: de liturgie weet te doseren als ze ons wat vraagt.
Toch gaat het zeker niet om een zondag die tussen de plooien valt, eentje om vlug te vergeten. Paulus peilt naar de essentie van ons christen-zijn. “Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, doof de Geest niet uit en veracht niet de profetieën niet die Hij u ingeeft”.  Eigenlijk wel een levensprogramma.
Diepe vreugde, ja, want als de hoop een christelijk gegeven is, dan hebben wij reden om blij te zijn. Hoop geeft uitzicht, doet leven. En waar mag die hoop dan wel op steunen? Op het feit dat God zich niet heeft afgewend van de mensheid, maar dat Hij heeft ingegrepen door ons Jezus te sturen, en dat geeft richting aan ons denken en doen. Hij zal een boodschap brengen  die over de dood heen reikt. In het evangelie is het Johannes die zijn rol opneemt. Voor zijn tijdgenoten ligt dat heel anders dan voor ons. Wij weten over wie de Doper spreekt,   wij kennen het verhaal van die Jezus, wij kennen de afloop en de betekenis ervan. Maar voor de tijdgenoten van Johannes was dat niet zo:  hij moest zeggen: ik ben het niet waarop gij wacht, ik kan jullie alleen maar oproepen om de weg voor Hem klaar te maken. Van ons, die meer weten, wordt dan ook meer verwacht: hoe ver staan wij met dat timmeren aan de weg?
Wat weten wij meer, waar moeten wij dan klaar voor zijn? Omdat Hij iets met ons wil beginnen, Hij wil met ons aan de slag gaan om de wereld een menselijker gezicht te geven, om die schepping  te respecteren en in goede staat door te geven, om iedereen kansen te geven.
“Bid onophoudelijk” geeft Paulus ons ook mee. Ja, hoe zit dat eigenlijk met ons bidden?  Grijpen wij alleen maar naar het gebed als gunsten voor onszelf willen verkrijgen, als  wij een beetje in de knel zitten en geen uitkomst zien? Of nemen wij in ons gebed heel ons leven mee,  ons werk, onze familie, onze vrienden? Wordt al wat wij doen misschien een gebed? Want hoe spreken goede vrienden met elkaar: soms met heel weinig woorden! Maar God biedt ons zelf zijn vriendschap aan: zit dat ook in ons gebed? Durven wij dat met hem ook aan? Bidden ook om te danken, om wat we mogen zijn, niet alleen om wat te bekomen. Ook dat ligt Paulus aan het hart.
“Doof de Geest niet uit'. Dat hoort er ook bij. Wat doet die Geest dan wel? Die houdt ons wakker, maakt ons gevoelig, scherpt onze aandacht, inspireert ons, dringt soms aan. Hij roept ons op om goed uit onze ogen te kijken, rondom ons, te zien wat er te zien is, om er niet achteloos aan voorbij te lopen. Een goede speurneus ontwikkelen om durvende mensen te herkennen,  om dingen op te sporen. Dingen die niet kloppen in onze maatschappij, leemten en gaten in de sociale zorg, leren opmerken waar die paraplu het niet echt doet. Een neus hebben ook voor mensen die er wel wat willen aan doen, samen op zoek gaan, samen aanpakken. Want alleen zij wij zo kwetsbaar. En al doende kunnen wij zelf de profetenrol opnemen door oog te hebben voor wat er gebeurt, goed of onvolmaakt, om dan verantwoordelijkheid op te nemen en het ter sprake te brengen.
Omdat wij klein en beperkt zijn, hebben wij steun nodig.  Alleen op menselijk vlak rekenen,  kan tot ontgoocheling leiden, tot moedeloosheid. Maar welke rol speelt Christus dan in ons leven? Is Hij degene die ons aanstuurt, waar wij op kunnen terugvallen als het wat begint te schemeren? Hij leert ons luisteren naar de Geest; Hij helpt ons groeien in spiritualiteit, als wij er voor open kunnen staan.
Nemen wij die gedrevenheid van Paulus mee voor deze week, voor ons leven. “Streef altijd naar het goede, wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, doof de Geest niet uit en veracht de profetieën niet die Hij u ingeeft”.
Christen zijn is niet iets voor 'alleen maar op zondag',  maar misschien nog veeleer iets voor in de week...  

 

Bert Taeymans