Artikelindex

Patroonsfeest 22 januari 2017

Dit weekend, het weekend van ons patroonsfeest volgen we niet strikt de liturgische kalender, maar nemen we de tekst die Jezus als een gebed uitspreekt net voor zijn vertrek naar de hof van Olijven, dit gebed wordt ook soms het hoge priesterlijk gebed genoemd.
Deze tekst is niet zo eenvoudig te begrijpen, maar wat ons opvalt is dat op dit moeilijk moment van afscheid, Jezus in dit gebed tot zijn Vader vooral bekommerd is om de ander, het gebed wordt geen klaagzang waarbij de eigen persoon centraal staat maar wel horen we ook nu nog de bekommernis om de ander. Daarnaast verwoordt Jezus in deze laatste woorden wat hem echt bezielt. Hij richt zich hierbij tot zijn Vader omdat enkel Hij dit ook ten volle kan begrijpen. Zo’n moment herkennen we, bij een afscheid, bij een naderend sterven, verwoorden geliefden aan mekaar wat hen het meest bekommert, waar ze het meeste om geven. Jezus roept op tot eenheid onder zijn leerlingen en in een bredere context eenheid onder allen die hen toevertrouwd zijn, met name zijn volgelingen. De eenheid waarnaar Jezus verwijst, is een eenheid van het hart, een diepe verbondenheid die enkel geliefden kunnen ervaren. Deze eenheid is er niet alleen één horizontaal onder de mensen maar ook verticaal een verbondenheid met Hem.
Wat is nu het verband met Paulus, onze patroonheilige? Na zijn bekering is hij overtuigd van Jezus oproep en in zijn brieven schrijft hij dit ook meerdere malen. Ik citeer uit zijn brief aan de Efeziërs: "Als gevangene in de Heer, leidt een leven dat beantwoordt aan de roeping die gij van God ontvangen hebt, in alle deemoed en zachtheid, in lankmoedigheid, liefdevol elkaar verdragend. Beijvert u de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede: één lichaam en één Geest..”, of nog in zijn brief aan de Galaten: “Want gij allen die in Christus zijt gedoopt, zijt met Christus bekleed, gij allen zijt één persoon in Christus Jezus.”
Wij als volgelingen van Jezus zijn in feite zijn testamentaire uitvoerders. Maar wat houdt deze opdracht precies in?
Eenheid en verbondenheid omvatten een breed spectrum. Allereerst de weg naar binnen, de interne dimensie. Verbonden zijn met jezelf en met God betekent trouw zijn aan en leven volgens je eigen kern, verbonden zijn met het hart, verbonden met je diepere bron kan onder meer via het gebed. Dit was wat Jezus bij grote beslissingen en in momenten van beproeving ons voordeed: zich herbronnen in het gebed. God neemt dan niet het stuur over maar bezielt ons en ondersteunt ons. Dit is de innerlijke weg naar eenheid. Daarnaast is er ook de weg naar buiten, de externe dimensie. De verbondenheid met je gezin en naasten, het zich goed voelen op het werk met de collega’s, zich opgenomen voelen in je leefgemeenschap (je buurt), je geloofsgemeenschap (onze parochie). Inderdaad met gelijkgestemden en in onze nabije omgeving lukt ons dit nog aardig maar het wordt iets moeilijker als we deze cirkel vergroten. Jezus werd geraakt door en nam het op voor de zwakken en gekwetsten in zijn omgeving. Zijn wij voldoende verbonden met onze naasten, nemen we onze verantwoordelijkheden op voor de kwetsbaren of blijven we eerder onverschillig en koesteren we vooral het eigenbelang?
In de wereld van vandaag is het niet eenvoudig om steeds de juiste keuzes te maken. Enkele fragmenten uit de media van deze week: 1% van de rijksten bezit 99% van de wereldrijkdom, in enkele Afrikaanse landen is er het vasthouden aan de macht door enkele politieke leiders waarbij geweld tegen eigen volk niet uitgesloten wordt, in een vluchtelingenkamp in Duinkerke is er de realiteit van een zwangere vrouw die kort na haar bevalling terug in erbarmelijke omstandigheden met haar vier dagen oude zuigeling naar haar shelter, een mensonwaardig hok,  wordt teruggebracht. In de inauguratietoespraak van de nieuwe Amerikaanse president wordt opgeroepen tot eenheid van Godswege, maar de inkleuring is totaal anders en tekent Trump een decreet om het klimaatbeleid van zijn voorganger te veranderen.
Bij dit alles is het belangrijk dat onze gevoelens van onzekerheid en soms angst onze gedachten en houding niet sturen, maar objectieve analyses en een basishouding van solidariteit ons en de politici helpt goede oplossingen aan te reiken. Een dienende kerk en dienende gemeenschap waarbij het zich openstellen voor de ander in een houding van eerbied en respect, het bereid zijn te luisteren en in een constructieve dialoog gaan met de ander zijn hierin basisvoorwaarden. De grote wereldproblemen kunnen we niet zelf oplossen, maar we mogen echter niet zwijgen over het onrecht in de wereld, we moeten goede rentmeesters zijn voor onze aarde en pleiten voor een verantwoord omgaan ermee. Met Christus in  ons hart kunnen en moeten we een levend en lichtend voorbeeld zijn als individu, maar dit kan ook door deel te blijven uitmaken van onze geloofsgemeenschap Sint Paulus die binnenkort deel uitmaakt van de pastorale eenheid ‘Maria en  Marthe’ waar we als Christen het zout zijn voor de aarde en zo ons steentje bijdragen de weg naar vrede vorm te geven.

 

Rik Wyffels