Artikelindex

 

 

 

ALLERZIELEN

Bij een onderzoek naar het belang  van een stiltegebied werd de vraag voorgelegd: als je rust en stilte wil opzoeken om het drukke leven even achter u te laten, waar  ga je dat dan zoeken?

Dat leverde natuurlijk uiteenlopende antwoorden op: in een bos, een stadspark, in de weidse velden... Maar sommigen hadden  het ook  over een begraafplaats op een weekdag. Je bent er vaak alleen, het geeft rust en doet je mijmeren.

Maar in de voorbije week lag het wat anders dan was er enige drukte bij de graven:  die werden  opgepoetst en onkruid verwijderd want voor Allerheiligen moet alles heel netjes bij liggen. En nu wandel je dan ook door een bloementuin: een mooie traditie van eerbetoon aan onze geliefde doden..

Velen onder  u hebben een erg moeilijke periode achter de rug, of zitten er nog middenin. Het valt niet mee iemand die heel nabij was te moeten loslaten. Voor anderen is het al langer geleden, maar allemaal dragen wij wel zulk een verdriet mee. En ook als de pijn  al wat is afgezwakt, blijft er een gemis, een litteken dat wij in ons hart en geest meedragen.

In het evangelie hoorden we Jezus zeggen: 'Waar Ik heenga, kunnen jullie nog niet komen'. Elders zegt Hij: 'Jullie zullen bedroefd zijn, terwijl de wereld blij is'. We kunnen inderdaad het gevoel hebben dat de wereld verder draait,  terwijl wijzelf  te vechten hebben tegen het verdriet. Soms kunnen wij het gevoel hebben, dat niemand ons begrijpt.

Ook Jezus' leerlingen blijven met vragen zitten, zij begrijpen hun baas  niet goed. Johannes zegt: 'Hij begreep dat zij Hem iets wilden vragen'.  Wij mogen er van uitgaan dat Hij vandaag ook begrijpt dat wij met vragen zitten;  Hij zal dan ook naar ons luisteren als wij er niet uit geraken.

Sterven is altijd een verlies, wie sterft, laat zijn familie achter, zijn vrienden, zijn werkomgeving, zijn hobby's. Voor de familie betekent het afstand doen van een geliefde, moeten leven met een gemis.

Bisschop Johan Bonny gebruikt daarbij een mooi beeld: hij noemt sterven een valpartij: je valt, maar er is altijd iemand die je zal opvangen. 'Je kunt nooit dieper vallen dan in Gods handen', zegt hij. Daar mogen wij op vertrouwen, en dat is een rustgevende gedachte: we mogen  er van uitgaan dat er op belangrijke momenten in ons leven altijd handen zullen klaar staan om ons op te vangen. 

Het kruis van Jezus roept bij ons zijn sterven op, maar het is tegelijk ook het teken van de Jezus van Pasen: leven en dood gaan hier hand in hand, ontmoeten elkaar op het kruis. Dood en geloof  in het leven hangen nauw samen. Dat is ook zo wanneer het kruis  zijn plaats opvraagt in ons eigen leven: Jezus' kruis blijft een teken van hoop.

Vanuit die gedachte gaan wij nu samen eucharistie vieren: zijn offer herdenken, en daarbij zijn leven, dood  en verrijzenis vieren. In ons samenkomen om te doen wat Hij gevraagd heeft te doen: brood breken en delen om te eten en Hem daarin ook herkennen.

Dat is ook de eerste stap: een voorsmaak van de vervulling van de belofte. Want in de visie van Jezus blijft het niet wij wenen en weeklagen, 'Jullie droefheid zal in vreugde veranderen', zegt Jezus. En vandaag hoorden wij: 'Waar Ik heenga kunnen jullie nog niet komen, maar later zul je er wel komen'. 'Ik ven de Weg,  de Waarheid en het Leven. Bij de Vader kun je alleen komen door Mij'.

Ook paus Franciscus  geeft ons een troostgedachte mee: 'Sterven is voor gelovigen de uiteindelijke omhelzing met God, die einddoel is van ons bestaan. Het is het moment waarop alles voltooid zal zijn en opgenomen wordt in Gods liefde'.

Het wat en het hoe daarvan kennen wij nog niet, maar wij geloven dat het zal beantwoorden aan een diepe verwachting, een hoop die diep in ons verscholen leeft,  iets waarop wij altijd al gehoopt hadden: dat alles tot voltooiing is gekomen;

Dan zullen meteen ook  alle twijfels en vragen wegvallen. Dan kunnen wij ons vinden in  de woorden van  Jezus aan zijn  leerlingen: 'Jullie hebben nu verdriet, maar Ik zal jullie terugzien, en dan zullen jullie blij zijn  en niemand kan jullie vreugde afnemen. Dan hoeven jullie Mij niets meer te vragen.'

Mogen wij allen vandaag en in de komende  dagen en weken daarin houvast en troost  vinden.

 

Bert Taymans